بیوگرافی آرش فردوسی

آرش فردوسی متولد شهر اورلند پارک ایالت کانزاس آمریکا و یکی از مؤسسان شرکت دراپ‌باکس است.

وی این شرکت را به کمک درو هوستون، از دوستان دوران دانشگاه خود تأسیس کرده است.

این دو برنامه‌نویس دانشجوی ام‌آی‌تی در سال ۲۰۰۹ پیشنهاد خریدی که از طرف استیو جابز ارائه شده بود رد کردند که به عقیده بسیاری از کارشناسان بزرگ‌ترین اشتباه آن‌ها بوده است.

فردوسی در سال ۲۰۱۱ در لیست ۳۰ کارآفرین برتر زیر ۳۰ سال مجلهٔ inc قرار گرفت.

مجلهٔ فورچن نیز در همان سال او را در لیست ۴۰ کارآفرین برتر زیر ۴۰ سال قرار داد. یک سال بعد مجله تک کرانچ او و همکارش را به‌عنوان کارآفرینان برتر سال معرفی کرد. فردوسی در حال حاضر در شرکتی که خودش تأسیس کرده مشغول به کار بوده و ثروتی در حدود ۵۰۰ میلیون دلار دارد.

آرش فردوسی متولد ۷ اکتبر سال ۱۹۸۵ در شهر اورلند پارک ایالت کانزاس است.

او از والدین ایرانی متولد شد و در دسته بندی ملیتی، یک ایرانی آمریکایی تبار محسوب می‌شود. او در سال ۲۰۰۴ از دبیرستان بلو ولی نورث وست فارغ‌التحصیل شد و پس از آن به رؤیای همیشگی خود یعنی تحصیل در دانشگاه ام‌آی‌تی جامعه عمل پوشاند.

فردوسی در زمان تحصیل با کمک پدرش با زبان برنامه‌نویسی کیوبیسیک آشنا شد. پس از آن در دوره‌های آموزشی ++C شرکت کرد و به این زبان برنامه‌نویسی علاقه‌مند شد. رؤیای تحصیل در ام‌آی‌تی نیز تنها برای پیشرفت در علم برنامه‌نویسی در ذهن او پدیدار شد. از کلاس‌های مورد علاقه فردوسی در دانشگاه ام‌آی‌تی می‌توان به دوره ۶.۰۴۶ اشاره کرد. این دوره برنامه‌نویسی در دانشگاه ام‌آی‌تی مخصوص طراحی و پیاده‌سازی الگوریتم‌ها است. فردوسی در مصاحبه‌های خود عنوان کرده که علاقه شدیدی به الگوریتم‌ها و بهینه‌سازی نرم‌افزارها و کدهای برنامه‌نویسی را دارد. او بسیار علاقه‌مند بود که با استفاده از الگوریتم‌های مناسب زمان اجرای برنامه‌ها را تا حد امکان کاهش دهد. از نظر او دوره ۶.۰۴۶ دانشگاه ام‌آی‌تی، او را به‌خوبی با توسعهٔ الگوریتم‌های مقیاس‌پذیر آشنا کرده است. فردوسی آموخته‌های خود در این دوره را به‌عنوان پایه‌های برنامه‌نویسی دراپ‌باکس و سرویس قابل مقیاسش عنوان می‌کند.

فردوسی در دوران تحصیل در این فکر بود که برای تأسیس یک شرکت حتماً نیاز به داشتن تحصیلات مدیریتی دارد؛ اما جامعهٔ دوستانی که او در این دانشگاه داشت، ذهنش را متقاعد کرد که با تفکرات نواندیش نیز می‌توان شرکتی موفق تأسیس کرد. او در همان سال‌های تحصیل به همراه دوستانش سرویسی برای قرض دادن کتاب توسعه داد و نامش را BookX@mit گذاشت.

آرش که علاقهٔ زیادی به سیستم‌های مقیاس‌پذیر داشت، به فیسبوک و سرویس گستردهٔ آن نیز علاقه‌مند شد و در دوران تحصیل، برای کارآموزی در این شرکت اقدام کرد.

در همان سال‌های اولیه تحصیل در دانشگاه، آرش با درو هوستون آشنا شد.

هوستون یک سال زودتر از فردوسی از دانشگاه فارغ‌التحصیل شد. در سال ۲۰۰۷ بود که ایدهٔ توسعهٔ نرم‌افزاری برای ذخیره‌سازی فایل‌ها در فضای ابری به ذهن هوستون خطور کرد. او به‌سرعت این ایده را با آرش فردوسی، دوست صمیمی‌اش در جریان گذاشت. فردوسی نیز پس از مخالفت‌های اولیهٔ جزئی و پس از پنج ساعت بحث، ایدهٔ هوستون را پذیرفت. او در سال آخر تحصیل دانشگاه را رها کرد و تمام تمرکز خود را روی توسعه این نرم‌افزار گذاشت.

فردوسی و هوستون به‌سرعت کار برنامه‌نویسی و توسعهٔ ایدهٔ خودشان را شروع کردند.

آن‌ دو در روزهای ابتدایی به‌تنهایی کار می‌کردند. تیم آرش و درو به‌خوبی همدیگر را تکمیل می‌کردند. آرش تفکر و سابقهٔ مدیریت استارتاپ نداشت اما درو علاقهٔ زیادی به مدیریت شرکت داشت. از طرفی دیدگاه‌های منطقی فردوسی در مدیریت شرکت، برخی اوقات دیدگاه‌های خوش‌بینانهٔ هوستون را اصلاح می‌کرد. این ترکیب مکمل باعث شد که طرح آن‌ها با موفقیت پیاده‌سازی شود.

در همان سال اول دفتر اصلی دراپ‌باکس در سان‌فرانسیسکو تأسیس شد و این دو نفر توانستند سرمایه‌گذاری خطرپذیر برای شرکت خود پیدا کنند. سرمایه‌گذاری اولیه که در شرکت آن‌ها انجام شد، ارزشی در حدود ۷.۲ میلیون دلار داشت و باعث شد رشد دراپ باکس با سرعت بیشتری ادامه پیدا کند.

آرش فردوسی تا سال ۲۰۱۲ به‌عنوان مدیر ارشد فناوری در دراپ‌باکس مشغول به کار بود.

از آن سال به بعد آدیتیا آگاروال به این سمت منصوب شد و فردوسی به‌عنوان عضو هیئت مدیره به فعالیت خود در این سرویس ادامه داد.

دراپ‌باکس در حال حاضر در ۱۳ شهر در دنیا دفتر دارد و در بیش از ۲۰۰ کشور خدمت‌رسانی می‌کند.

آرش فردوسی جزء آن دسته از کارآفرینان و متخصصانی است که فعالیت زیادی در فضای مجازی ندارد.

مصاحبه‌های زیادی از او در دسترس نیست و صفحات شخصی‌اش در اینستاگرام و لینکدین نیز اطلاعات خاصی از زندگی او را بیان نمی‌کنند.

در هر حال او را می‌توان استیو وزنیاک دراپ‌باکس نامید که بر خلاف وزنیاک، با مدیرعامل و همکار خود ارتباطی خوب داشته و توانسته است در شرکتی که خودش تأسیس کرده است، باقی بماند.